Σύνδρομο Υπακρωμιακής προστριβής/ Σύνδρομο Πρόσκρουσης (Shoulder Impingement Syndrome)

 

Ο όρος ‘σύνδρομο πρόσκρουσης΄ κατέστη δημοφιλής από τον Neer το 1972 σαν μια κλινική ενότητα κατά την οποία το τενόντιο πέταλο των στροφέων μυών συμπιεζόταν παθολογικά έναντι των πρόσθιων δομών του κορακοακρωμιακού τόξου, του πρόσθιου τρίτου ακρωμίου, του κορακοακρωμιακού συνδέσμου και της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης.

Σημαντικό ρόλο κατέχει η στένωση της υπακρωμιακής εξόδου με το σχηματισμό οστικής άκανθας στον κορακοακρωμιακό σύνδεσμο και στην υποκείμενη επιφάνεια του ακρωμίου. Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση της πίεσης στο τενόντιο πέταλο των στροφέων μυών, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια τριβή και επακόλουθη ρήξη των τενόντων των μυών του στροφικού πετάλου.


Το σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής ή σύνδρομο πρόσκρουσης αποτελεί τη συχνότερη αιτία του πόνου στον ώμο στους ενήλικες.
Οι ασθενείς με υπακρωμιακή πρόσκρουση συχνά παραπονούνται για άλγος του ώμου, αδυναμία, δυσκολία εκτέλεσης κινήσεων πάνω από το κεφάλι και πίσω από την πλάτη και πιθανές παραισθησίες στον άνω βραχίονα. Η συμπτωματολογία είναι πιο έντονη, όταν το άτομο σηκώνει το άνω άκρο του πέρα των 90°. Χαρακτηριστικά, οι γυναίκες ασθενείς αναφέρουν δυσκολία στο να κουμπώσουν το στηθόδεσμο. Νυχτερινός πόνος ειδικά όταν το βάρος του σώματος πέφτει στον πάσχων ώμο υποδηλώνει συνήθως και βλάβη στο τενόντιο πέταλο των στροφέων μυών του ώμου. Ο πόνος μπορεί να αφορά στον ώμο ή να αντανακλά στο βραχίονα και ο ασθενής να παραπονείται για άλγος στο άνω άκρο.

Διάγνωση και Αντιμετώπιση

Η διάγνωση του συνδρόμου πρόσκρουσης βασίζεται στο ιστορικό του ασθενούς και στη λεπτομερή κλινική εξέταση.
Ο απλός ακτινολογικός έλεγχος μπορεί να αναδείξει επασβεστώσεις στους τένοντες του ώμου ειδικά αν το πρόβλημα είναι χρόνιο. Επίσης, ανατομικές οστικές ανωμαλίες, οστεοφυτικές εξεργασίες (οστεόφυτα του ακρωμίου ή της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης) είναι ορατές στην εξέταση αυτή.
Το υπερηχογράφημα διερευνά αλλαγές στη μορφολογία των τενόντων του πετάλου των στροφέων μυών όπως ρήξης, φλεγμονές. Επίσης, διευκρινίζει την ανατομική της περιοχής, όπως η μορφολογία της κεφαλής του βραχιονίου και του δελτοειδή μυ.
Οι περισσότεροι ασθενείς με στα αρχικά στάδια του συνδρόμου υπακρωμιακής προστριβής θεραπεύονται με επιτυχία δίχως χειρουργική επέμβαση. Η συντηρητική αγωγή αποτελεί τη πρώτη θεραπευτική επιλογή, αφού αποκλειστούν αιτίες, όπως μεγάλα οστεόφυτα στην κάτω επιφάνεια του ακρωμίου και της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης.
Η ανάπαυση, η αποφυγή των δραστηριοτήτων που προκαλούν τα συμπτώματα, αντιφλεγμονώδη παυσίπονα φάρμακα, η φυσικοθεραπεία, καθώς και τοπικές ενέσεις κορτιζόνης συμπληρώνουν τον κύκλο της συντηρητικής αντιμετώπισης αυτού του συνδρόμου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *